Menu Sluiten

Ik leefde jarenlang in quarantaine (en pluk daar nu de vruchten van)

Voor mij ligt een groot A3 papier. Daarop staan allemaal vakjes die ik vol moet krijgen. Op het programma staat een weekplanning maken. Opstaan, ontbijt, lunch en avondeten zijn eenvoudig in te vullen. Voor de rest is de planning leeg. Behalve op dinsdag en donderdag. Dan brengt mijn moeder me naar de PAAZ-afdeling. Daar volg ik de dagbehandeling. Ik voel me angstig en depressief.

De rest van de planning probeer ik ook vol te krijgen. Elke dag maar een uur lezen. Ook een middagslaapje kan ik goed gebruiken. Mijn therapeut geeft aan dat ik ook een schilderklus wilde doen. Daar komen veel stappen bij kijken zegt ze. Ik moet schilderspullen kopen. Het behang van de muur afhalen. Daarna moet de muur voorbehandeld worden, schilderstape aanbrengen en dan kan ik schilderen. Hier kan ik veel uren mee vullen.

Als ik nu terugkijk op al die jaren van herstel bedenk ik me dat die muur nooit helemaal is afgeschilderd. Volgens mij hebben mijn ouders hem uiteindelijk afgerond.

Nadat ik een psychose kreeg tijdens de ontgroening van een studentenvereniging, belandde ik in de psychiatrie. Ik kwam terecht op de gesloten afdeling. En bleek een gevaar voor mijzelf te zijn. De verpleegkundige was de duivel.Ik kreeg een zware depressie. Donkere dagen vulden mijn leven. Elke dag somberheid. Elke dag angst. Was er een uitweg uit deze omstandigheden?

Na mijn verblijf op de PAAZ, reed ik twee dagen per week  met mijn moeder naar huis vanuit de dagbehandeling. De zon ging onder. Het licht van de zon scheen door te takken van een boom. Dit was het moment dat er licht doordrong in mijn duisternis. Het was God die doordrong in mijn duisternis. Een gevoel van vrede en rust doordrong mijn hart.

Als ik aan dat moment terugdenk, dan voel ik weer die vrede en rust. Het was het moment dat er meer ruimte ontstond in mijn leven. De gesloten wereld ging een stukje open.

Ik ging niet meer terug naar mijn studentenwoning dat jaar. Ik ging weer bij mijn ouders wonen omdat ik weer ritme moest zien te vinden. De therapeuten hielpen mij daarbij.

Een verpleegkundige, Henk (het is de enige verpleegkundige waarvan ik de naam kan herinneren) zei: “Eelco, er zijn 2 dingen belangrijk voor jou: de 3 R’s en Balans.” De 3 R’s staan voor: rust, reinheid en regelmaat. En balans? Dat is wel een beetje een stokpaardje van mij geworden. Uiteindelijk kom ik zelfs in een kerk terecht die balans veelvuldig gebruikt (Vineyard Gemeenten gebruiken echter vaak de bewoording: het radicale midden).

Corona-tijden

We leven nu in corona-tijden. De hele wereld is binnen het tijdsbestek van een paar maanden totaal veranderd. Als ik een jaar geleden had verteld dat jouw en mijn leven eruit zien, zoals dit er vandaag uitziet; dan zouden ze tegen me zeggen: Eelco, misschien moet je even naar de psychiatrie, want dit lijkt me enigszins psychotisch. Deze tijden laten echter ook zien dat een psychose zo gek nog niet is.

Zoeken naar structuur en ritme

Onze kinderen krijgen thuisonderwijs, mijn werk als jeugdwerker in een kerk doe ik vanuit huis en de activiteiten van Come Alive doe ik ook vanuit huis. Ik kom veel nieuwsberichten tegen waarin naar voren komt dat velen stress ervaren in de thuissituatie. Dat er een ritme gevonden moet worden. Ik zie dat er voor mij hele logische tips worden gegeven: maak een planning, houd je aan de drie R’s, beweeg genoeg, eet gezond.

Dit zijn allemaal dingen die ik vanaf de bodem heb moeten leren. Als ik het nu lees klinkt het ineens zo logisch en makkelijk. Ik besef echter dat het vinden van structuur, een zinnige daginvulling en zelfzorg allerminst vanzelfsprekend zijn als alles ineens anders gaat.

Mild zijn

Ik besef dat mildheid hierin belangrijk is. Durf ik met mildheid naar mezelf en anderen te kijken als het een dag of meerdere niet goed lukt om een goede structuur te vinden? Durf ik met mildheid naar mezelf te kijken als ik wat minder gezond leef?

Met de mate waarin ik mild durf om te gaan met mijn eigen tekorten, kan ik ook mild zijn naar anderen.

Lessen uit quarantainetijd

Na mijn opname in de psychiatrie, de therapieën in de dagbehandeling en het zoeken naar ritme, structuur en goede zelfzorg waagde ik de stap om weer te gaan studeren. Dertien jaar na het behalen van mijn vwo diploma studeerde ik af als hbo-theoloog. Daarbij heb ik een schat aan ervaringen opgedaan door het herstel van mijn psychische kwetsbaarheden. Een tijd waarin ik veel worstelde met eenzaamheid, angst en somberheid. Het was een tijd waarin ik mijn eigen weg moest vinden in een wereld die geheel onbekend voor mij was. Het waren nuttige lessen uit een soort quarantaine tijd, waarin ik (deels) afgesloten was van de rest van de samenleving.

Vruchten plukken

Deze lessen blijken me tijdens deze corona crisis goed te helpen. De lessen zijn ontelbaar en bijna oneindig. In deze crisis gaan jij en ik nieuwe lessen leren en een herhaling krijgen van oude lessen.

Bij de pijn

Dit leerproces kan groeipijn geven. Het brengt oude pijn naar boven, waar je in mildheid aandacht aan mag besteden. Maar als de pijn gevoeld wordt, kan deze – in samenwerking met God – geheeld worden. Dan ontstaat er ruimte voor nieuwe vreugde. Vanuit het herstel van deze pijn mag je anderen weer bijstaan in hun verdriet, moeite en pijn. God wil herstel brengen in jouw pijn, worstelingen en verdriet, durf je met Hem naar de pijn te gaan?

Wat je misschien ook wilt lezen